मुक्तक अत्यन्त चोटिलो लघु कविता हो जसलाई चार हरफको बन्धनभित्र बाँधिएको हुन्छ । यो शास्त्रीय पद्यको एउटा श्लोक हो ।असाध्यै खँदिलो गरि भाव अटाएर लेखिने
दर्बिलो आँट -योगेश राल्फाली घरिघरि आईरहन्छ छाईरहन्छ हिजो मोर्चामा युद्धमा लाम लागेका ती दिनहरु जित्दा हाँसेनौं हार्दा रोएनौं र त अनवरत लडिरह्यौ अनगिन्ती मोर्चाहरु युद्धको नियम भित्र रहेर । विविध
छोराको नक्शा -योगेश राल्फाली अचेल म सुत्नको लागि सुत्छु उठ्नको लागि सुत्छु विपना देख्न सुत्छु सपना देख्न सुत्छु एक्लै एक्लै सुत्छु अवधि कटाउन सुत्दा जीवन नकटोस भनी सुत्छु सुत्छु उठ्छु
मेरो प्यारो तेमाल तिमिलाई अभिवादन ! -अरुण घिसिङ सुनकोशी र रोशीखोलाको दिवार भित्र शैलुङ र महाभारतको बीचमा हिमालको हिउँ झैं मुसुक्क मुस्कुरांउदै सतिसाल झैं ठिङ्ग उभिएको मेरो प्यारो तेमाल तिमिलाई
म दलीत ! -वैरागी जेठा अँगालो हाल्छ ,पसिनाको भेलले अनगिन्ती सपनाका माला उन्दै हजारौँ विचारहरु सिउँदै फाटेको यात्रामा म दलीत हूँ ! दूरदर्शक आँखाहरुले कैल्यै चिनेर पढेन मेरा पूर्खाहरुलाई ।
-योगेश राल्फाली एकपछि अर्को गर्दै थपिदै गएपछि समस्याका घाउहरु विकल्पको विकल्प खोज्नु विकल्प रहेन विकल्पमा रुझ्दै भिज्दै झरिमा असिनाको मुङरी झेल्दै हुरीको झोक्कापट्टि पिठ्युँ फर्काएर घर नजिकैको बनबाट ल्याएँ
– योगेश राल्फाली ग्यास सकिएको अभाव पानीको दर्कन चिसो चुल्होमा नबलेको आगो नभएको चामल बसाल्दै फुटेको लोरीले फु… फु…. फुक्दै मेरै गिदी फुकिरहे झैं बेस्सरी टाउको दुख्ने गरि फुकि रहें
प्रयास गरे बाँचिन्छ एक दिनको कुरा हो, भ्यागुतालाई देख्ना साथ सर्पले भनेछ मेरो आजको भोक मेटाई दिने भईस तलाई धेरै धेरै धन्यबाद छ । आँखै अगाडी सर्प देखिए पछि भ्यागुताले
आमाको महिमा आमा आज तिमी गयौ भन कता, छाडी मलाई यहाँ, बाटो कून लियौ गयौ तिमि कता, टाढा पराई कहाँ ? स्वप्नामा जहिले तिमी नजरमा, उठ्दा त छैनौ यता, ऋामा
बुझ्न गाह्रै छ है…… सर्वहारा भन्थे ,सामन्ती खोज्थे, आज छ यिनकै, मान चैन कर गरी उठा ,कर मिलाई बाँड, हेर सम्पत्ति हाम्रै, दान हैन पर्सीयको प्राणी भए जनता,मार्ने छाड्ने, स्वविवेक
