कोरोना भगाऔं *धर्मिला कार्की ए नानी मालती बाल साँझमा आरती भगाउनु छ कोरोना खाएर बेसार कागती हजुरआमा नाती एकअर्काको साथी घरमै बस्नु जाती नडुलौ बाहिर
विक्रम वली(एकल यात्री प्रेम बियोगी घायल) के गर्नु हजुर अन्धो कानुन र सरकार भएपछि सरकार वालाहरु नै जनतासामु लाचार भएपछि पीडितले न्याय पाउदैनन् जति हार गुहार गरे पनि जनताको पसिना
छवि बास्तोला कुर्सी भाँचेर के पाउँछाै संसदमा ? लाज विना व्यर्थै धाउँछाै संसदमा। भत्तामा एकता हुन्छ छैन विरोध पचाउँनेे गीत गाउँछाै संसदमा । बैठकै पिच्छे भत्ता एकपछि अर्को कर्तव्य खै
मौशम खड्का छोरिले अस्मिता जोगाउन अझै पनि कति तर्किनु पर्छ। सरकार न्याय पाउन कै निम्ति अझै कति झर्किनु पर्छ।। केश फुलिसक्यो आशै आशमा अझै परिणाम उस्तै छ। आमा भन्दैछिन
* चित्रमान तामाङ स्वार्थी भयौ र मर्नु अगाडि चिहान खन्दैछ सूर्य अस्ताउने देख्छु सधै बिहान भन्दैछ । मिठो सपना कल्पना भित्रै सजाइ उड्नेले असिमित आकांक्षा भित्र्याइ समय गन्दैछ । दिनमा
*बिश्वनाथ श्रेष्ठ दसैँ र तिहार नजिकै आयो कसरी ठान्नु खै हुनेलाई दसैँ नहुनेलाई दशा कसरी धान्नु खै! चिन्ताको भारी थपिएर आउँछ चाडपर्व आउँदा गरिबको घर चुल्होमाआगो बल्दैन कसरी मान्नु खै,
*सीता धमला इसारा नै कस्तो कस्तो भावुक बनाएर गयौ नजरैको तिम्रो तीरले नाजुक बनाएर गयौ मुटुभित्र लुकेका अनगिन्ती घाउहरुको ओखती नै प्रेमको अचुक बनाएर गयौ छर्कदैव तिम्ले वासनाहरु नव यौवनको
काठमाडौं१६असोज। नेपाल प्रज्ञा–प्रतिष्ठानका कुलपति गङ्गाप्रसाद उप्रेतीले विषम स्थितिले स्रष्टालाई कुनै असर नगर्ने बरु त्यसले अवसर सिर्जना गर्ने बताउनुभएको छ । पुष्पराग साहित्य प्रतिष्ठानद्वारा आयोजित कार्यक्रममा कवि ढुण्डिराज पोखरेल ‘ज्ञानकुञ्जबाट चिहाउँदा’
अम्बिका अधिकारी विनाेद पढे लेखेका विद्वान व्यक्ति थिए । अन्यायमा परेकालाई न्याय दिनु र दुःखमा परेकालाई साथ दिनु उनकाे उद्धेश्य थियाे । एकदिन विनाेदलाई बाेलाएर लाउरेबाले भने-‘बाबु अब मेराे मिति
*रन्जु खत्री (१) दु:ख गरि जीवन काटेकी छु मैले आँसु सँगै हासाे साटेकी छु मैले तिम्ले अब साथ नदिए पनि त अघि बढ्दै छु केही आटेकी छु मैले (२) आँखाकाे
