*सीता धमला इसारा नै कस्तो कस्तो भावुक बनाएर गयौ नजरैको तिम्रो तीरले नाजुक बनाएर गयौ मुटुभित्र लुकेका अनगिन्ती घाउहरुको ओखती नै प्रेमको अचुक बनाएर गयौ
काठमाडौं१६असोज। नेपाल प्रज्ञा–प्रतिष्ठानका कुलपति गङ्गाप्रसाद उप्रेतीले विषम स्थितिले स्रष्टालाई कुनै असर नगर्ने बरु त्यसले अवसर सिर्जना गर्ने बताउनुभएको छ । पुष्पराग साहित्य प्रतिष्ठानद्वारा आयोजित कार्यक्रममा कवि ढुण्डिराज पोखरेल ‘ज्ञानकुञ्जबाट चिहाउँदा’
अम्बिका अधिकारी विनाेद पढे लेखेका विद्वान व्यक्ति थिए । अन्यायमा परेकालाई न्याय दिनु र दुःखमा परेकालाई साथ दिनु उनकाे उद्धेश्य थियाे । एकदिन विनाेदलाई बाेलाएर लाउरेबाले भने-‘बाबु अब मेराे मिति
*रन्जु खत्री (१) दु:ख गरि जीवन काटेकी छु मैले आँसु सँगै हासाे साटेकी छु मैले तिम्ले अब साथ नदिए पनि त अघि बढ्दै छु केही आटेकी छु मैले (२) आँखाकाे
*रुपक गिरी “अनुराग” जसलाई मायां गरे उसैबाट धोका पाएको मान्छे सँगै जिउने र मर्ने कसम उसैसँग खाएको मान्छे मन फेरिएको मदेखि अघाएर होला सायद मलाइ नदिले बगरलाइ झै पाखा लाएको
*सावित्रा खत्री नितु मेरो लागि यो धर्ती एउटै फुलको माला हो जस्तो कि आकाश जुन ताराको रंगशाला हो कत्ति कुरा बुझेको छु कति बुझ्न बाँकी नै छ मान्छेको जवानी आगो
*धर्मिला कार्की सडकमा गुजारा चलाउनेलाई भोक छ लकडाउनमा । नेतासगँ मित लगाउनेलाई सबथोक छ लकडाउनमा।। कोरोनाको नाममा करोडौं पचायौ है नक्कली हिसाब देखाई । सदनमा बहस गर्नेहरुलाई जोक छ लकडाउनमा।।
*धर्मिला कार्की नारी भएर जन्मिनुमा गर्व लाग्छ मलाई साडी लाएर अन्मिनुमा पर्ब लाग्छ मलाई आमा हुं वैज्ञानिक आविष्कार गरी मानवको सृष्टिकर्ता भएर चिनिनुमा गर्ब लाग्छ मलाई * महाराजगंज, काठमाडौँ
रुपक गिरी ‘अनुराग’ के काम भो र ? यो आँखा नानी बिनाको एक्लो राजा भए म दरबारमा रानी बिनाको आज तिमी बिना सांच्चै म अधुरो भएको छु जस्तो कि
दु:खद अन्त्य सुवाश जमरकट्टेल लामाे समय देखि मलाई पाल्दै आएकाे मेराे प्राणपालक र आर्थिक व्यभारकाे सारथि उहि थियाे । जहाँ जताबाट आएपनि मैले भन्दा पहिला सबै पैसा उसैले राख्थ्याे अनि
